ادب از که آموختی؟... از بی ادبان
سگی پای صحرا نشینی گزید
به خشمی که زهرش ز دندان چکید
شب از درد, بیچاره خوابش نبرد
به خیل اندرش دختری بود خرد
پدر را جفا کرد و تندی نمود
که آخر تو را نیز دندان نبود؟
پس از گریه مرد پراکنده روز
بخندید کای بابک دلفروز
مرا گرچه هم سلطنت بود و نیش
دریغ آمدم کام و دندان خویش
محال است اگر تیغ بر سر خورم
که دندان به پای سگ اندر برم
توان کرد با نا کسان بدرگی
ولیکن نیاید ز مردم سگی
"حکایت۸ -از باب چهارم بوستان سعدی"
+ نوشته شده در ۱۳۸۸/۰۹/۰۴ ساعت 13:35 توسط @b@n@
|